Bago Tayo Magpaalam

Sinag ng araw sa may bintana,
Guro'y nagsusulat sa pisara.
Palihim na sulat sa ilalim ng mesa,
Gumagawa ng plano habang naiinip sa klase.
Kabisado ang bawat pasilyo,
Bawat sulok at bawat pangalan.
Ang karaniwang umaga noon
Ay hindi na muling mararanasan.

Lagi nating hinihintay ang bukas,
Akala'y hindi matatapos ang araw.
Ngunit ngayo'y kay bilis ng oras,
Malapit na pala tayong magpaalam.

Bago tayo magpaalam,
Maglakbay tayong minsan pa.
Dumaan sa paaralan at sa mga daang
Doon natin natutunan ang buhay.
Lakasan ang tugtog,
Hayaang marinig ang ating awit.
Maaaring iwan natin ang paaralan,
Ngunit alaala'y dadalhin.
Atin pa ang gabing ito,
Kaya hawakan ang bawat sandali -
Bago tayo magpaalam.

May tagumpay at kabiguan,
May pusong minsang nasugatan.
May gurong unang naniwala
Bago pa tayo naniwala sa sarili.
Mula sa laro sa palaruan
Hanggang sa sayaw sa bulwagan,
Bawat sandali'y isang kuwentong
Nais nating muling balikan.

May tatawid sa karagatan,
May mananatili sa bayang sinilangan.
Maaaring ilayo tayo ng buhay
Sa paglipas ng mga taon.
Ngunit kung maligaw man ang landas
At malimot kung saan nagsimula,
Aalalahanin natin ang mga kaibigang
Naging tahanan ng bawat isa.

Bago tayo magpaalam,
Itaas ang ating mga kamay.
Para sa tawanan at mga aral,
At sa luhang lihim nating pinunasan.
Lakasan ang tugtog,
Hayaang marinig ng mundo ang awit.
Aalis tayong may libong pangarap
At alaalang nakaukit sa dibdib.
Hindi ito ang wakas,
Dito pa lang nagsisimula.
Maaaring magpaalam,
Ngunit hindi mawawala sa isa't isa.

Isang larawan, isang ngiti,
Huling lakad sa ilalim ng mga ilaw.
Dadalhin natin ang mga taong ito
Matagal matapos ang ating pamamaalam.